UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWSTĄPIENIA PAŃSKIEGO

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego – zgodnie z tekstem Dziejów Apostolskich (Dz 1,3-11) – przypada 40 dni po Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego. Dniem tym jest czwartek w VI tygodniu wielkanocnym, Episkopat danego kraju ma jednak możliwość przeniesienia tego święta na następną niedzielę wielkanocną (VII) i właśnie w tę niedzielę obecnie obchodzimy Wniebowstąpienie w Polsce.

Teologiczny sens tego święta obejmuje sam fakt wniebowstąpienia Chrystusa – czyli wstąpienie do chwały Ojca, nakaz głoszenia Ewangelii oraz obietnicę powtórnego przyjścia Chrystusa przy końcu czasów. Jest też zapowiedzią Zesłania Ducha Świętego, Jezus bowiem obiecał, że po jego powrocie do Ojca pośle nam „innego Pocieszyciela” – czyli swego Ducha. To dzięki Niemu możliwe jest sprawowanie sakramentów, głoszenie Słowa Bożego i całe działanie Kościoła. Chrystus wstępując do nieba, nie odszedł od Kościoła, ale pozostał w Kościele w nowy sposób.

Wstępując do nieba Jezus wskazał drogę dla wszystkich swych uczniów: wynosząc do chwały nieba ludzką naturę zjednoczoną z Bóstwem ukazuje cel, do którego zdążamy. Celem tym nie jest jakiś mglisty „wieczny odpoczynek”, Szeol – starotestamentalna kraina cieni (Żydzi mieli niejasne przekonania na temat tego, co dzieje się z człowiekiem po śmierci), ale królowanie wraz z Chrystusem, uczestnictwo w Jego Królestwie Miłości. Kościół, istniejąc w doczesnym świecie, stanowi już zapowiedź tego królestwa, jednak w pełni objawi się ono dopiero w momencie powtórnego przyjścia Chrystusa – paruzji. Wtedy nastąpi koniec historii, powszechne zmartwychwstanie, Sąd nad wszystkimi żyjącymi i umarłymi i ostateczne zwycięstwo nad złem.

Jak uczy Katechizm Kościoła Katolickiego:

[659] „Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba” (Mk 16, 19). Ciało Chrystusa zostało uwielbione od chwili Jego zmartwychwstania, jak dowodzą tego nowe i nadprzyrodzone właściwości, które posiada już na stałe (por. Łk 24, 31; J 20, 19. 26). Jednak przez czterdzieści dni, gdy Jezus jadł i pił ze swoimi uczniami (por. Dz 10, 41) oraz pouczał ich o Królestwie (por. Dz 1, 3), Jego chwała pozostawała jeszcze zakryta pod postacią zwyczajnego człowieczeństwa (por. Mk 16, 12; Łk 24, 15; J 20, 14—15; 21, 4). Ostatnie ukazanie się Jezusa kończy się nieodwracalnym wejściem Jego człowieczeństwa do chwały Bożej, symbolizowanej przez obłok (por. Dz 1, 9; por. także Łk 9, 34—35; Wj 13, 22) i niebo (por, Łk 24, 51), gdzie zasiada odtąd po prawicy Boga (por. Mk 16, 19; Dz 2, 33; 7, 56; por. także Ps 110, 1)

ŹRÓDŁO: www.opoka.pl