NABOŻEŃSTWO FATIMSKIE

13 dzień miesiąca to szczególny dzień wspomnienia objawień Matki Bożej w Fatimie. Dla naszej wspólnoty parafialnej wyjątkowym dniem był 13 września, kiedy pielgrzymowaliśmy na wieczór fatimski do Rzeszowskiej Katedry. W comiesięcznych modlitewnych spotkaniach sanktuarium katedralnym uczestniczy wiele osób z naszej parafii, jednak to wrześniowe gromadzi ich bardzo wiele.

Grupa około 50 osób wraz z księdzem Czesławem pielgrzymowała pieszo z naszego kościoła, poprzez Park Papieski, do Katedry. Inni dotarli indywidualnie lub ze swoimi rodzinami, ale wszyscy z jednym pragnieniem, by być tam, jako pielgrzymi.

Rodzina, gdy jest rozproszona, co jakiś czas spotyka się w domu, u mamy, by ze sobą być, ze sobą się spotkać, wymienić wzajemne doświadczenia, rozwiązać trudności i cieszyć się swoimi sukcesami. Podobnie przychodzimy do Maryi, jako do Matki, która wszystko rozumie, która sercem ogarnia każdego z nas, która zobaczyć dobro w nas umie i jest z nami w każdy czas.

Nasze spotkanie z Maryją rozpoczęło się od Eucharystii, bo Matka Boża zawsze prowadzi do Chrystusa. Mszy Świętej przewodniczył Ksiądz Proboszcz, który wymienił intencje pielgrzymujących, a pośród nich Panu Bogu polecał naszą parafię i inne parafie dekanatu. Homilię wygłosił ks. Jakub Nagi. Zachęcił w niej, aby wraz z Apostołem Janem stanąć na Golgocie, pod krzyżem Chrystusa i usłyszeć słowa: Oto matka twoja, by ochotnie przyjąć Maryję jako Matkę. Skutkiem tego będzie wsłuchiwanie się w jej głos, pójście za jej przykładem, by po spotkaniu z Maryją-Matką  wrócić lepszym, bo od Matki wraca się lepszym. Mszę świętą koncelebrowali również kapłani dekanatu katedralnego. Po Eucharystii w procesji światła z figurą Fatimskiej Pani i relikwiami pastuszków, którym objawiła się Maryja 101 lat temu, wyszliśmy na plac przed kościołem. Tam rozważając poszczególne tajemnice różańcowe, znosiliśmy Bogu przez Matczyne Serce Niepokalanej Dziewicy, nasze intencje, naszych bliskich i naszej Ojczyzny. Różańce i setki lampionów wzniesionych ku niebu, które rozświetlały zapadający zmrok, były jak to ewangeliczne światło, które ma świecić jako przykład dla innych. Oby każdy z nas, pielgrzymów, był takim światłem dla innych.